Bron:tubantia.nl

Door:Frank Timmers 

„We woonden echt wel in Ootmarsum”, klinkt het boos, maar gas, water en elektriciteit werd er amper verbruikt. C. (64) en zijn vrouw Z. (61) moesten zich donderdag verantwoorden voor de politierechter. Ze hadden geen advocaat. Volgens hen is dat niet nodig, omdat ze niets strafbaars hebben gedaan. „Ik heb niemand bedrogen, niet één cent”, zei C. „Jullie pesten mij, een zieke man”. C. en Z. worden verdacht van bijstandsfraude, gepleegd van 2009 tot 2017, die bestaat uit het niet informeren van de gemeente over hun echte woonadres, het hebben van twee bankrekeningen en regelmatig verblijven in China.

Niet thuis

De gemeente kwam de fraude op het spoor toen het de werkcoach van C. niet lukte om contact met het paar te krijgen. De auto op de oprit van hun woning in Ootmarsum bleek van andere Chinezen. Onderzoek in de buurt wees uit dat het oudere echtpaar daar al langer niet was gezien. De sociale recherche ontdekte een abnormaal laag verbruik van gas, water en elektriciteit. Dat was op dit adres slechts 3,5 kuub per jaar, waar dat voor een tweepersoonshuishouden 90 kuub zou moeten zijn.

Levensonderhoud

Bovendien kwam er een bankrekening boven water waarop de schoondochter van Z. twee keer duizend euro had gestort onder de vermelding van ‘levensonderhoud moeder’. Van die rekening werd in één jaar tijd 153 keer in Amsterdam geld gepind, tegenover één keer in Ootmarsum.

In 2017 zette de gemeente Dinkelland de uitkering stop en kwam ze bovendien met een terugvordering van, volgens het Openbaar Ministerie, bijna 150.000 euro. C. en Z. hebben momenteel geen uitkering en moeten het hebben van de steun van hun zes kinderen.

Onrecht

Het paar vindt dat hen groot onrecht wordt aangedaan. Ze vertellen dat Ootmarsum wel degelijk hun hoofdverblijf is: de koelkast, kleding, tandenborstels… alles is daar. De planten in de vensterbank zouden anders toch dood zijn? En een gasverbruik dat de helft is van wat mag worden verwacht, komt door het eten van enkel brood. De watermeter kan kapot zijn geweest.

Uiteraard is mevrouw Z. vaak in Amsterdam, om daar haar drie kleinkinderen te bezoeken en om op te passen. Haar schoondochter opende een bankrekening, zodat ze voor die kinderen een ijsje kon kopen. De pinpas werd ook door de schoondochter gebruikt en bleef op één keer na achter in Amsterdam.

Vooral C. reisde regelmatig naar China. Hij zegt dat hij er niet aan dacht dit te moeten melden. Het waren geen vakanties, maar één keer een bezoek aan zijn stokoude moeder, die ziek was geworden en de andere keren bezoeken aan het ziekenhuis voor zichzelf, voor nabehandeling.

Slecht geheugen

  1. is van 1989 tot 2009 eigenaar geweest van De Lange Muur in Ootmarsum. Hij beschrijft hoe hij er van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat werkte tot zijn gezondheid hem juist daardoor in de steek liet. In 2009 onderging hij in Shanghai een zes uur durende buikoperatie. De narcose leidde ertoe dat hij in toenemende mate geheugen- en zichtproblemen en hoofdpijn heeft.

Deze klachten kunnen de oorzaak zijn dat hij dingen is vergeten te melden, maar bewust frauderen, daar wil hij niets van weten. C en Z. beschrijven dat ze eerbare burgers zijn, die een goed voorbeeld hebben gegeven aan hun kinderen. Deze zijn alle zes zakenman geworden en hebben, naar eigen zeggen, binnen de Chinese gemeenschap een goede naam.

Naar China

Officier van Justitie Lisette van der Werff zei het vermoeden te hebben dat het paar meer geldstromen heeft waarvan het leeft en waardoor het bijvoorbeeld tickets naar China kan betalen. „Ik kan u verzekeren dat iemand die alleen bijstand heeft geen tickets naar China kan kopen”, hield ze C. voor. Die vertelde dat hij een spaardoos heeft waar hij steeds vijf of tien euro in doet en daarnaast geld voor tickets krijgt van zijn kinderen. Volgens de officier was er sprake van doelbewuste fraude.

Rechter Jaap Corthals constateerde dat er te weinig aanwijzingen zijn om andere geldstromen te vermoeden. Hij is er wel van overtuigd dat de man en vrouw nalieten verplichte informatie met de gemeente te delen. Hij halveerde de gevraagde maximale taakstraf tot 120 uur voor ieder. Bovendien legde hij een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden op met een proeftijd van twee jaar. Het paar tekende meteen hoger beroep aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here