Bron:BN DeStem

Door:Nicole Roelands 

TILBURG – Arbeidsmigranten, vluchtelingen, expats: het barst in Brabant van de bewoners uit het buitenland. Wat bracht ze hier, hoe vergaat het ze, en willen ze blijven? Vandaag: de ambitieuze studente uit China. ,,Die vooroordelen maken me boos.”

De 22-jarige Siqi Sun heeft al een jaar in Duitsland gewoond, een studie Architectuur gevolgd in China en woont inmiddels bijna een jaar in Tilburg. Ze heeft een hoop vrienden hier gemaakt, misschien al meer van ons land gezien dan een Nederlandse leeftijdgenoot én heeft haar toekomst uitgestippeld: in Maastricht. Inmiddels heeft de Chinese studente het eerste jaar van haar studie afgerond en spreekt ze vloeiend Engels, Duits en een beetje Nederlands.

‘Ik heb niet hard genoeg gewerkt’

Toch is dat nog niet genoeg. In het aankomende schooljaar moet Sun meer tijd besteden aan haar schoolwerk, zodat ze hogere cijfers haalt. Niet omdat haar ouders of docenten dat willen, maar omdat ze dat van zichzelf moet. ,,Ik heb niet hard genoeg gewerkt dit jaar.”

De studente is opgegroeid als enig kind van twee werkende ouders. In Nanjing, een grote stad in de buurt van Shanghai, woont het gezin in een appartement. ,,We wonen niet in een huis, zoals de meeste mensen hier in Nederland. Nanjing is een grote stad waar een huis veel geld kost.”

Geen Johanna a.u.b.

Ze ging naar een internationale middelbare school, vanwege de studiebeurs die ze kreeg. Maar ze had net zo lief op een Chinese middelbare school gezeten. Wat ze wel leuk vond aan die tijd, was de uitwisseling van een jaar lang. Als 15-jarig meisje vertrok ze naar Duitsland. Ze woonde bij een gastgezin dat ze nu als haar tweede familie beschouwt. ,,Binnen twee maanden sprak ik vloeiend Duits. Ik moest wel, want ik ging naar een gewone Duitse middelbare school en mijn gastgezin sprak geen Engels.”

Wat het grootste verschil is tussen Duitsland en Nederland? De mensen. Volgens Sun zijn Nederlanders socialer en opener, ook omdat de meesten Engels spreken. Dat was in Duitsland wel anders. Daar werd ze Johanna genoemd, omdat haar Duitse vrienden Siqi te moeilijk vonden. ,,Maar eigenlijk vond ik dat niet leuk. Pas maanden later heb ik mijn vrienden gevraagd om mij Siqi te noemen. Ik wil dat mensen mij kennen zoals ik ben.”

‘Zonde van mijn tijd’

Verder roemt ze het treinsysteem in Nederland, dat is moderner dan in het ‘verouderde’ Duitsland. ,,Maar eigenlijk kan ik het wonen in beide landen niet vergelijken: in Duitsland woonde ik bij een familie, dat is mijn tweede thuis. Hier studeer ik met vrienden en is alles nieuw.”

In feite wilde ze ook in ons buurland studeren, maar volgens de studente is het systeem daar strenger. ,,In Duitsland zijn ze bang dat studenten uit China geen diploma hebben. Daarom moeten de scholieren die in Duitsland willen studeren een extra test doen in Beijing of Shanghai. Ze controleren dan of je wel echt geleerd hebt zoals op je diploma staat. Ik vind dat niet eerlijk, en het inplannen van dat gesprek duurt ook nog eens drie maanden. Zonde van mijn tijd.”

Geen plek voor Siqi

Uiteindelijk kwam Sun in Nederland uit. Ze is positief verrast door de kwaliteit van Tilburg University en het onderwijssysteem hier. Het leren van onze taal gaat wat minder snel dan in Duitsland. Dat ligt niet aan de inzet van de studente. Ze wil graag Nederlandse les aan de universiteit volgen, maar er is geen plek voor haar. ,,Blijkbaar wil iedere internationale student dat vak volgen. Inmiddels heb ik aan een vriendin gevraagd of ze het mij wil leren.” Vlot gaat het nog niet, door de vele examens. Wat ze al wel kan zeggen? ,,Mag ik pinnen? En dankjewel.”

Dat komt goed van pas wanneer de studente boodschappen doet, gewoon in de Albert Heijn en Aldi. Koken doet ze graag, maar eigenlijk heeft ze daar naar eigen zeggen ook te veel tijd aan besteed het afgelopen jaar. Tijd die ze had kunnen besteden aan haar studie. ,,Maar ik ben nu eenmaal dol op eten.”

Stamppot en ‘krocket’

Of ze al Hollandse stamppot op heeft? ,,Nee, maar wel een ‘krocket’?” Een kroket. Haar Nederlandse huisgenoot had dat voor haar gemaakt, maar ze geeft liever de voorkeur aan een wafel uit Maastricht.

‘Fijn om samen te wonen’

De Limburgse stad heeft haar hart veroverd. De eerste keer dat de studente Maastricht bezocht, was in de periode dat ze in Duitsland woonde. ,,De stad verraste mij, de oude gebouwen zijn mooi.” Andere steden die ze al bezocht heeft, zijn – ‘natuurlijk’ – Amsterdam en Rotterdam, maar ook Den Haag, Breda, Eindhoven en Den Bosch.

Die tripjes maakt ze vaak in het weekend, met huisgenoten. Net als naar de film gaan en samen koken. Ze woont in TalentSquare, een wooncomplex voor studenten in hartje Tilburg. ,,Ik woon samen met een jongen van Brits-Nederlandse komaf en drie meiden uit Ethiopië, Hongkong en Spanje. We vinden het fijn om daar te wonen, want hospiteren is niet eenvoudig als internationale student. Vaak willen ze alleen Nederlanders in een studentenhuis. Dan is dit een uitkomst. Ik moest snel zijn, want binnen een uur waren alle kamers weg.”

Wie betaalt de kosten?

Na een jaar in TalentSquare te hebben gewoond, moet ze binnenkort haar studio uit. Volgens Sun mogen daar enkel eerstejaars wonen. Samen met een Nederlandse vriendin heeft ze – na tien bezichtigingen – een appartement in de stad gevonden.

Het is een kwartier langer fietsen naar de universiteit, maar dat vindt ze niet erg. ,,We zijn allang blij dat we iets hebben gevonden. We registreerden onszelf bij vijf websites, maar de verhuurinstanties eisten vaak een stabiel inkomen en dat hebben we niet.” Een bijbaan of studiebeurs heeft de studente niet. Haar ouders betalen de kosten die ze maakt.

De meeste vriendschappen heeft Sun gesloten op de universiteit en TalentSquare. Ze zou graag nog meer mensen willen leren kennen, maar contact maken vindt ze moeilijk. ,,Ik moet mezelf meer openstellen en geen uitjes afslaan van mensen die ik minder goed ken.”

‘Eten jullie hond?’

Het is voor de studente soms moeilijk afwegen of iemand oprecht geïnteresseerd is. Ze krijgt veel vragen van mensen over China, zoals: ,,Eten jullie hond? Zijn Aziaten echt zo rijk als gezegd wordt? Ben je blij dat je hier wél Google kunt gebruiken? Ik vind dat gemeen, het zijn vooroordelen.”

Als mensen oprecht nieuwsgierig zijn, vertelt ze graag over haar geboorteland. ,,Maar sommigen hebben hardcore vooroordelen en dat maakt mij boos.”

Wat zij ziet als stereotype Nederlander? Een lang persoon, want die zijn er volgens Sun veel in dit land. Net als fietsen, windmolens en melkproducten. Toch heeft Nederland haar hart veroverd. ,,Ik denk erover na om na mijn studie in Maastricht te gaan wonen en daar te werken in de cognitieve neurowetenschap voor een aantal jaar.” Wel is ze huiverig voor de reactie van haar ouders. ,,Ze vinden me dapper, maar missen mij. Net als ik hen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here